Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Β' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ : ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ




ΤΟ  ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ

Διακρίνεται σε ειδικό (μεταφράζεται με το ότι + ρήμα) και τελικό (μεταφράζεται με το να + ρήμα)

Το υποκείμενο του απαρεμφάτου βρίσκεται :
 α) σε ονομαστική,  αν είναι ίδιο με το υποκείμενο του ρήματος της πρότασης (ταυτοπροσωπία)
β) σε αιτιατική, αν είναι διαφορετικό (ετεροπροσωπία)


Α. Προσωπική σύνταξη : το απαρέμφατο χρησιμοποιείται ως Αντικείμενο του ρήματος της πρότασης :

  •  Μένων εβούλετο πλουτειν.
  • Φοβουμαι διελέγχειν σε.
  •  Λέγουσι τινές Θεμιστοκλέα αποθανειν.
  • Κροισος ενόμιζε είναι ολβιώτατος.


Β. Απρόσωπη σύνταξη : το απαρέμφατο χρησιμοποιείται ως Υποκείμενο του απρόσωπου ρήματος της πρότασης :

  •  Χρή λέγειν σε την αλήθειαν.
  • Ανάγκη εστίν υμιν μάχεσθαι.
  • Έδοξεν Αθηναίοις τον λιμένα τειχίσαι.
  • Πρέπον εστί τοις ανθρώποις τιμαν τους θεούς.


ΑΣΚΗΣΗ :

  1. Να γίνει ανάλυση της απρόσωπης σύνταξης στις ακόλουθες προτάσεις :

-          Ανάγκη εστί τω πατρί τον παιδα παιδεύειν.

-          Δυνατόν εστίν ημιν εισβάλλειν εις Σπάρτην.

-          Δει τω ανδρί μάχεσθαι υπέρ πατρίδος.

-          Τοις θεοις προσήκει τιμωρειν τους ασεβεις.

-          Ράδιον εστί διδασκάλω τον παιδα ελέγχειν.   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...