Η ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ Γ' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

          ΕΝΟΤΗΤΑ  12.

• Το φαινόμενο βιομηχανική επανάσταση

Αγγλία (1750- 1780) : δημιουργούνται οι πρώτες βιομηχανίες

Κύρια γνωρίσματα :

• Εκτεταμένη χρήση νέων τεχνικών μέσων (ατμομηχανή)
• Αξιοποίηση νέων μορφών ενέργειας (ατμός)
• Εφαρμογή καινοτομιών στη μεταλλουργία  και υφαντουργία
• Συγκέντρωση εργαζομένων στα εργοστάσια
• Υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης

Βιομηχανική επανάσταση : η μετάβαση από την αγροτική-χειροτεχνική οικονομία 
στη βιομηχανική, καθώς και οι οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές 

αλλαγές που τη συνοδεύουν.

 Η εξάπλωση της  βιομηχανικής επανάστασης

 Χημεία: περνά στη μαζική παραγωγή : συνθετικά υλικά, λιπάσματα, πλαστικά,εκρηκτικά

 Βιομηχανίες ψυγείων, φωτογραφικών και κινηματογραφικών ειδών, φαρμάκων.

Ηλεκτρισμός : πηγή ενέργειας και μέσο φωτισμού

• Η επανάσταση στις συγκοινωνίες και στις επικοινωνίες

1825 : ο Στίβενσον δημιουργεί την πρώτη ατμάμαξα (σιδηροδρομική γραμμή

       Λίβερπουλ - Μάντσεστερ. Επίσης : τραμ και μετρό, σιδερένια ατμόπλοια

β’ μισό 19^ου αι. : δημιουργία του  αυτοκινήτου, πειραματισμός σε μηχανές                           αεροπλάνων, το πετρέλαιο αρχίζει να αποκτά μεγάλη αξία

Επανάσταση στα μέσα μετάδοσης του ήχου : τηλέγραφος, τηλέφωνο

• Οικονομικός φιλελευθερισμός και καπιταλισμός

Οικονομία της ελεύθερης αγοράς ή καπιταλισμός ή κεφαλαιοκρατία :  τρόπος οργάνωσης της οικονομίας όπου οι επιχειρηματίες έχουν το δικαίωμα να κάνουν ό,τι κρίνουν αναγκαίο 

για να κερδίζουν → το ατομικό συμφέρον προηγείται του κοινωνικού.

-     Δημιουργούνται εταιρίες με τη συμμετοχή κεφαλαιούχων 

      και μεγάλες τράπεζες που δανείζουν με τόκο.

-     Αρχίζουν να λειτουργούν τα μονοπώλια, δηλαδή τεράστιες επιχειρήσεις 

     που μόνο αυτές ελέγχουν την αγορά.

-    Ξεσπούν περιοδικά οικονομικές κρίσεις → αρχίζει να συζητείται 

    η κρατική παρέμβαση στην οικονομία.

12. Η ωρίμανση της βιομηχανικής κοινωνίας from Kvarnalis75


 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΝΑΝΝΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ - ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ (http://istografia.blogspot.gr )
 

ΙΛΙΑΔΑ : ΡΑΨΩΔΙΑ Γ 121 - 244 - Η ΤΕΙΧΟΣΚΟΠΙΑ (Θέα από τα τείχη)

Τόπος : Το δωμάτιο της Ελένης, τα τείχη της Τροίας, το πεδίο μάχης έξω από τα τείχη

Χρόνος : 22^η μέρα της Ιλιάδας

Πρόσωπα : Ίρις (με τη μορφή της Λαοδίκης), Ελένη, γέροντες Τρώες, Πρίαμος

Αφηγηματικές τεχνικές

• Στην ενότητα υπάρχει εναλλαγή αφήγησης (διευκολύνει την εξέλιξη της υπόθεσης) , περιγραφής (δίνει εσωτερικά και εξωτερικά χαρακτηριστικά των προσώπων)   και διαλόγου (βοηθά στην ηθογράφηση των προσώπων).

• Ειδικά για την περιγραφή των προσώπων χρησιμοποιούνται εικόνες, παρομοιώσεις τυπικά επίθετα και σύνθετες λέξεις.

• Όλη η ενότητα λειτουργεί ως επιβράδυνση, καθώς καθυστερεί την πραγματοποίηση της «βουλής» του Δία. Η εμφάνιση της Ελένης πάνω στα τείχη έχει πολλές  λειτουργίες (εξυπηρετεί τους ακόλουθους σκοπούς) :

1. γνωρίζουμε την αφορμή του πολέμου και το έπαθλο (βραβείο) της μονομαχίας Πάρη - Μενέλαου.
2. ο Όμηρος θέλει να καλύψει το χρονικό διάστημα που απαιτείται για να προετοιμαστούν οι θυσίες και οι όρκοι κάτω στο πεδίο της μάχης (αρχή της αληθοφάνειας του χρόνου)
3. γνωρίζουμε τη ζωή του άμαχου πληθυσμού της Τροίας μέσα στα τείχη.
4. επανασυνδέεται συναισθηματικά η Ελένη με το παρελθόν (σύζυγος, πατρίδα, αδέρφια)
5. παρουσιάζονται διεξοδικά βασικά πρόσωπα του στρατοπέδου των Αχαιών, που η Ελένη τα γνωρίζει καλά.

Ιδεολογικά στοιχεία- στοιχεία πολιτισμού

·         Στ. 122 : ενανθρώπιση της Ίριδας με τη μορφή της Λαοδίκης, για να  παρακινήσει την Ελένη να βγει από το δώμα της.

·         Στ.  140 : ο πρώτος σύζυγος, η πατρίδα και οι γονείς είναι βαθιά ριζωμένες αξίες μέσα στην ψυχή της Ελένης και κάθε ανθρώπου.

·         Στ.  146-148 : τα ονόματα των γερόντων έχουν τιμητικό χαρακτήρα, γιατί οι νεότεροι τους οφείλουν σεβασμό.

·         Στ.  181-198 : ο Πρίαμος  και ο Αντήνορας  μιλούν  με σεβασμό και εκτίμηση για τους αντιπάλους του, στα ομηρικά έπη συχνά οι αντίπαλοι θαυμάζουν ο ένας τον άλλο.

·         Στ.  125-126 : οι γυναίκες της ομηρικής κοινωνίας είχαν ως βασική ασχολία τον αργαλειό. Η περιγραφή του υφαντού της Ελένης αποτελεί «έκφραση», δηλ. περιγραφή ενός έργου των εικαστικών τεχνών (π.χ. ζωγραφική, γλυπτική, μεταλλουργία κτλ.)

·         Στ. 141, 143 : το προσωπικό δώμα των γυναικών βρισκόταν στον επάνω όροφο των ανακτόρων. Τα ήθη της εποχής επέβαλαν η γυναίκα να εμφανίζεται με καλυμμένο το κεφάλι και τη συνοδεία δούλων (θεράπαινες)

Χαρακτηρισμός προσώπων (Ηθογράφηση)

Ελένη : είναι η κλασική γυναίκα των ομηρικών χρόνων, καθώς παρουσιάζεται κλεισμένη στο δώμα της να υφαίνει.  Ο Όμηρος  δεν περιγράφει άμεσα την εκπληκτική ομορφιά της, αλλά έμμεσα, μέσα από το διάλογο των Τρώων γερόντων και για να ενεργοποιήσει τη φαντασία των ακροατών. Η  ίδια συμπεριφέρεται με σεμνότητα και ταπεινοφροσύνη. Είναι ευαίσθητη και συναισθηματική, κλαίει καθώς νοσταλγεί τους δικούς της. Αγαπά και σέβεται τον Πρίαμο, ενώ εμφανίζεται μετανιωμένη για τις συμφορές που προκάλεσε. Είναι πρόθυμη να δώσει πληροφορίες για τους Αχαιούς στους γέροντες. 

Πρίαμος  :  παρουσιάζεται από τον Όμηρο σεβάσμιος και σοβαρός. Δείχνει απέναντι στην Ελένη πατρική στοργή και συμπόνια, δεν της αποδίδει ευθύνες για τον πόλεμο, αλλά κατηγορεί τους θεούς. Είναι συνετός και δίκαιος κριτής των γεγονότων, δείχνει ανωτερότητα και θαυμάζει τους αντιπάλους του. Ανήσυχος για τις εξελίξεις ζητά πληροφορίες για να σχηματίσει γνώμη για τους αντιπάλους του, καθώς ως άξιος άρχοντας ενδιαφέρεται για το καλό της Τροίας.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΝΑΝΝΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ - ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ (http://istografia.blogspot.gr)

(Επιλογή σχολίων από το βοήθημα Βολονάκη)

"Η ΝΕΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ" Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ -ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Α ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

  
        

ενότητες
1^η: Πρώτη μέρα στο Δημοτικό Σχολείο
«Με τα μαγικά πάντα μάτια… είπε ο δάσκαλος και έδειξε τη βίτσα»
2^η: Αναμνήσεις από τον δάσκαλο τη Τετάρτης Δημοτικού
«Από το Δημοτικό Σκολειό … όποιος δεν έχει αυγό ας φέρει βούτυρο.»

Αυτοβιογραφικό έργο, ένα έργο δηλαδή που περιέχει αναμνήσεις και προσωπικές εμπειρίες από τη ζωή του συγγραφέα.

C  Θέμα: η αυστηρότητα-αυταρχικότητα των δασκάλων της εποχής του συγγραφέα -19ος αι.- καθώς και ο ξυλοδαρμός ως κύριο μέσο διαπαιδαγώγησης.
C    Περιεχόμενο: κοινωνικό
Στόχος του συγγραφέα: να επισημάνει τα χαρακτηριστικά της εκπαίδευσης (αυταρχισμός) όταν ο ίδιος ήταν μαθητής του δημοτικού σχολείου, τότε δηλαδή που οι δάσκαλοι είχαν ως κύριο μέσο διαπαιδαγώγησης τον ξυλοδαρμό.
Αφηγηματικοί τρόποι: α/ αφήγηση. Ο συγγραφέας αφηγείται στην α΄ ενότητα σε πρώτο ενικό πρόσωπο, μια και ο ίδιος είναι πρόσωπο του έργου. Στη δεύτερη και τελευταία ενότητα, αφηγείται σε γ΄ ενικό πρόσωπο.
Η αφήγηση είναι χρονολογική, παρουσιάζονται τα γεγονότα με τη σειρά με την οποία πραγματοποιήθηκαν. Ο χρόνος της αφήγησης είναι όταν ο συγγραφέας ήταν περίπου 6 ετών στο Ηράκλειο της Κρήτης (ο χώρος). β/ περιγραφή:   «κοντοπίθαρος, μ’ ένα γενάκι σφηνωτό… στραβοπόδης»  κλπ. γ/ διάλογος.
Η Νέα Παιδαγωγική
– Πρόκειται για μια νέα παιδαγωγική μέθοδο, που στηρίζεται σε εμπειρικούς τρόπους προσέγγισης της γνώσης. Τα παιδιά δηλαδή μαθαίνουν μέσα από τις εμπειρίες και τις αισθήσεις τους (βλέπουν τα καινούρια πράγματα, τα αγγίζουν, τα ζωγραφίζουν, κλπ) και με τον τρόπο αυτό αφομοιώνουν καλύτερα τις νέες γνώσεις (γνωστικό μέρος της νέας μεθόδου)
– Η νέα παιδαγωγική μέθοδος όμως αφορούσε και τις σχέσεις των μαθητών με τους δασκάλους τους. Ο δάσκαλος στεκόταν με αγάπη και κατανόηση απέναντι στην ευαισθησία των παιδιών, ακόμη και στα παιχνίδια ή τις αταξίες τους, και ανέπτυσσε πιο ουσιαστικές σχέσεις και επικοινωνία με τους μαθητές του (ψυχολογικό μέρος της νέας μεθόδου)

Στην προκειμένη περίπτωση ο δάσκαλος της τετάρτης τάξης του Δημοτικού, από τη μια μεριά αναγγέλλει ότι θα εφαρμόσει τις νέες παιδαγωγικές μεθόδους που είχε σπουδάσει στην Αθήνα, αλλά από την άλλη μεριά δεν τις εφαρμόζει στην τάξη στο σύνολό τους. Θα λέγαμε ότι ακολουθεί το γνωστικό μέρος (παρακινεί τα παιδιά να χρησιμοποιούν τις αισθήσεις τους και να μαθαίνουν μέσα από την εμπειρία τους), ενώ φαίνεται να απορρίπτει το ψυχολογικό ή συναισθηματικό μέρος (εφόσον τους φέρεται με μεγάλη σκληρότητα και αυστηρότητα, δέρνοντάς τους αλύπητα). Το αποτέλεσμα είναι ότι τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά της νέας μεθόδου σε σχέση με τις παλαιότερες και θεωρούν ότι η Νέα Παιδαγωγική είναι η γυναίκα του δασκάλου τους (προσωποποίηση).
Εξάλλου η απορία των παιδιών για το ποια είναι η Νέα Παιδαγωγική είναι μια έμμεση κριτική για τη στάση του δασκάλου.

Παλαιότερες παιδαγωγικές μέθοδοι
– Η Νέα Παιδαγωγική έρχεται σε αντίθεση με παλαιότερες μεθόδους κατά τις οποίες τα παιδιά αποκτούσαν νέες γνώσεις αποστηθίζοντας κομμάτια του βιβλίου χωρίς ουσιαστικά να καταλαβαίνουν τι διαβάζουν.
Αυτή η μέθοδος στις μέρες μας θεωρείται εντελώς παρωχημένη (=ξεπερασμένη) και απαρχαιωμένη.
– Επιπλέον, στηρίζονταν στην εντελώς αυταρχική και καταπιεστική συμπεριφορά του δασκάλου απέναντι στους μαθητές, χωρίς ίχνος κατανόησης ή ευαισθησίας απέναντι στην ηλικία τους και τις παιδικές ζαβολιές τους. Συχνά μάλιστα ο δάσκαλος τιμωρούσε τους μαθητές ή τους έδινε ξύλο.

Σχέσεις παιδιών / γονιών
Από τη μια μεριά βλέπουμε την τρυφερή και ευαίσθητη στάση της μάνας, η οποία προσπαθεί να εμψυχώσει και να στηρίξει το μικρό παιδί στην καινούρια εμπειρία της ζωής του (πρώτη μέρα στο Δημοτικό Σχολείο) κρεμώντας στο λαιμό του το χρυσό σταυρουλάκι της βάφτισης και δίνοντάς του να μυρίζει ένα κλωνί βασιλικό.
Από την άλλη μεριά βλέπουμε την αυστηρή και ψυχρή στάση του πατέρα του. Ο πατέρας παρουσιάζεται δυναμικός και σοβαρός, αλλά ποτέ δεν έχει δείξει στο παρελθόν την παραμικρή τρυφερότητα στο γιο του. Έτσι, όταν τον χαϊδεύει για πρώτη φορά, την ημέρα που τον συνοδεύει στο σχολείο, ο μικρός μένει έκπληκτος και απορεί. Η ξαφνική και απρόσμενη κίνηση τρυφερότητας του πατέρα αντί να τον αποφορτίσει (= να τον χαλαρώσει) τον τρομάζει και τον κάνει να αισθανθεί σύγχυση, διότι κάτι τέτοιο δεν έχει ξανασυμβεί.

Πρόκειται για μία παλαιότερη αντίληψη αγωγής σύμφωνα με την οποία οι γονείς (και ιδιαίτερα ο πατέρας) αποφεύγουν τις εκδηλώσεις αγάπης και τρυφερότητας απέναντι στα παιδιά τους, τα κρατούν σε απόσταση και τους επιβάλλουν πειθαρχία. Έχουμε ένα μοντέλο πατριαρχικής οικογένειας, όπου ο πατέρας είναι ο απόλυτος κυρίαρχος και εξουσιαστής όλων.

C   Συναισθήματα του συγγραφέα, όταν για πρώτη φορά πηγαίνει σχολείο:
Αισθάνεται από τη μια μεριά χαρά, ανυπομονησία για την καινούρια εμπειρία, ικανοποίηση, περηφάνια επειδή μεγαλώνει και μπορεί και κείνος πλέον να αποκτήσει τον πρώτο τίτλο που κάθε άνθρωπος κατακτά, εκείνον του μαθητή. Το περιβάλλον του εξάλλου τώρα θα ‘ναι διαφορετικό: εκείνο του σχολείου μαζί με τους συνομηλίκους του. Ωστόσο, υπάρχουν και παράγοντες που θολώνουν αυτά τα φωτεινά αισθήματα: δε γνωρίζει ποια νέα δεδομένα τον περιμένουν, ποιες καταστάσεις θα αντιμετωπίσει, γι’ αυτό καταλαμβάνεται από ταραχή –«αλαφιασμένος»- αλλά και φόβο –«ήμουν σαν ένα μικρό καταστολισμένο σφαγάρι» ή «το χέρι μου άρχισε να τρέμει μέσα στη μεγάλη ζεστή φούχτα». Τα αρνητικά αυτά συναισθήματα επιτείνονται όταν φτάνοντας στο σχολείο συναντούν το δάσκαλο ο οποίος στη θέα του και μόνο αποτελεί απειλή για το μικρό μαθητή. Κρατά μία «βίτσα» και γενικά η όψη του δείχνει αγριεμένη τόσο που στα μάτια του μικρού φαντάζει σαν ένας διάβολος με κέρατα. Όταν μάλιστα ο πατέρας του ξεστομίζει το φοβερό: «το κρέας δικό σου, τα κόκαλα δικά μου» δίνοντας έτσι το δικαίωμα στο δάσκαλο να χρησιμοποιήσει τον ξυλοδαρμό προκειμένου το παιδί του να γίνει άνθρωπος, και όταν ο δάσκαλος επιδεικνύει τη βίτσα, ο φόβος και η ανασφάλεια του μικρού θεριεύουν.
C  τα στηρίγματα, τα μέσα προστασίας του μικρού:
Η μητέρα του όταν φεύγει από το σπίτι του δίνει δύο πράγματα: το «κλωνί βασιλικού» και το «χρυσό σταυρουλάκι» της βάπτισής του. Στοργική, τρυφερή απέναντι στο γιο της για τον οποίο είναι περήφανη καθώς «με καμάρι» τον κοιτάζει. Αυτά θα τον στηρίζουν, θα ενισχύουν την αυτοπεποίθησή του, από τούτα θα αντλεί τη δύναμή του. Σημαντικό ωστόσο στήριγμα είναι ο πατέρας του, πράγμα το οποίο αποκαλύπτεται μέσα από φράσεις όπως «μα το χέρι μου ήταν σφηνωμένο βαθιά μέσα στη φούχτα του πατέρα μου κι αντρειευόμουν» – «ο πατέρας μου έσκυψε, άγγιξε τα μαλλιά μου, με χάιδεψε», χειρονομία που για πρώτη φορά συνέβη μια και η στοργή του για το γιο του γενικά εκφράζεται με φειδώ.
C  ο δάσκαλος – το προφίλ του – οι παιδαγωγικές μέθοδοι της εποχής:
(Η εμπειρία της πρώτης μέρας στο σχολείο εγγράφεται στη συνείδηση των μαθητών)
Α.

• Αυστηρότητα
• Ξυλοδαρμός ως μέσο σωφρονισμού, ως μέσο παιδαγωγικό, πολλές φορές σε σημείο που να ματώνουν οι μαθητές. – έτσι δικαιολογείται και η μορφή του διαβόλου που αποδίδει ο μικρός στο δάσκαλο.
• Οι γονείς μάλιστα αναγνωρίζουν στο δάσκαλο το δικαίωμα να δέρνουν τα παιδιά τους εφόσον εκείνοι το κρίνουν, γιατί μόνο έτσι θα γίνουν άνθρωποι.
• Η συμπεριφορά των μαθητών και εκτός σχολείου ήταν υπό επιτήρηση -«Και στο δρόμο, όταν δούμε τον παπά, να του φυλούμε το χέρι».
• Τα θρησκευτικά καθήκοντα επιβάλλονταν με απειλή
• Η επικοινωνία, ο αυθορμητισμός των μαθητών πνίγονται – «αταξίες δε θέλει, μήτε γέλια, μήτε φωνές στο διάλειμμα», «και σταυρό τα χέρια».
• Ο μαθητής αυθαδίαζε, όταν τολμούσε να εκφράσει τη γνώμη του – ο διάλογος δεν ενθαρρύνεται, αντιθέτως επιβάλλεται η φίμωση του μαθητή.
• Οι μέθοδοι αυτές είναι απαράδεκτο να εφαρμόζονται σε μία σχολική κοινότητα. Οι μαθητές ως ανθρώπινα όντα με ευαισθησίες και όνειρα δεν είναι δυνατόν να προσβάλλονται, να τραυματίζονται ψυχικά καθώς ζουν σε ένα περιβάλλον τρομοκρατίας, απειλών, χειροδικίας.
• Β.

Ο δάσκαλος και η «Νέα Παιδαγωγική»:

• Όπως μαθαίνουμε από το κείμενο, ο δάσκαλος, εκείνος της τέταρτης τάξης, έχει σπουδάσει στην Αθήνα και έχει φέρει μαζί του τη Νέα Παιδαγωγική- Επειδή αγνοούσαν οι μικροί μαθητές, θεωρούσαν πως επρόκειτο για τη γυναίκα του- εδώ διακρίνουμε το λεπτό χιούμορ του συγγραφέα.
• Το συγκεκριμένο πρόσωπο έφερε μαζί του νέες γνώσεις και μεθόδους διδασκαλίας: «ό,τι μαθαίναμε να το βλέπαμε και να το αγγίζαμε ή να το ζωγραφίζαμε σ’ ένα χαρτί γεμάτο κουκίδες». Όμως οι παιδαγωγικές μέθοδοι που ακολουθούσε παρέμεναν απαρχαιωμένες: αυταρχικότητα, μη ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας των μαθητών

Αφήγηση:
Γ.

• Ειρωνεία: στην τελευταία παράγραφο ο δάσκαλος απαιτεί από τους μαθητές να του φέρουν φαγώσιμα δώρα- θυμίζει επαίτη.

ΥΦΟΣ

• Απλό, άμεσο, ειρωνικός τόνος, χιουμοριστικά στοιχεία

ΓΛΩΣΣΑ

• Απλή, δημοτική, στρωτή, ευχάριστη, με πολλά ιδιωματικά στοιχεία (ή ιδιωματισμούς), δηλαδή στοιχεία της τοπικής διαλέκτου που στην προκειμένη περίπτωση είναι η κρητική (πχ τυλιγαδίζουν, αντρειευούμουν, μυρίζουμαι, κλπ)

«Μια μέρα έδεσα κόμπο την καρδιά μου» (μεταφορά)
«ήμουν σαν μικρό καταστολισμένο σφαγάρι» (παρομοίωση)
«»Είχε φέρει μαζί του τη Νέα Παιδαγωγική. Θαρρούσαμε πως θαταν καμιά νέα γυναίκα και την έλεγαν Παιδαγωγική.» (προσωποποίηση)
http://blogs.sch.gr/norapou/2014/06/04/%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82/

Το σχολείο στα χρόνια τα παλιά         http://www.slideboom.com/presentations/585493

View more presentations or Upload your own.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ - ΙΣΤΟΡΙΑ Γ' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

ΕΝΟΤΗΤΑ  10.

• Ελληνική επανάσταση και ευρωπαϊκή διπλωματία (1821-1826)

Η διεθνής συγκυρία : ήταν δυσμενής → οι ευρωπαϊκές δυνάμεις είχαν νικήσει τον 

Ναπολέοντα και δεν ήθελαν νέες επαναστάσεις (εποχή της Παλινόρθωσης)

1821 -1822 : οι Δυνάμεις κράτησαν αρνητική στάση απέναντι στην ελληνική 

                     επανάσταση (συμφέροντα → διατήρηση της οθωμανικής αυτοκρατορίας).

1823 : η Αγγλία  (Κάνιγκ) αλλάζει στάση : αναγνωρίζει τους Έλληνες ως εμπόλεμη 
δύναμη.

1824 :  η Ρωσία  ανησυχεί  και προτείνει το «Σχέδιο των τριών τμημάτων» 

        (3 αυτόνομες ελληνικές ηγεμονίες) → απόρριψη από Σουλτάνο και Έλληνες.

Αγγλία : δύο δάνεια προς την Ελλάδα  (1824 - 1825) και «Πράξη Προστασίας»,  

              που δεν υπέγραψε ο Υψηλάντης.

Πολιτικές ομάδες (κόμματα) : αγγλικό (Μαυροκορδάτος), γαλλικό (Κωλέττης),

                                                ρωσικό (Μεταξάς και Κολοκοτρώνης).

• Το κίνημα του Φιλελληνισμού

                

Φιλελληνισμός : κίνημα συμπαράστασης στους Έλληνες, ενάντια στους Οθωμανούς 

και στην Ιερή Συμμαχία (επίδραση γαλλικής επανάστασης)

Λόγοι ανάπτυξης :  - θαυμασμός των Ευρωπαίων για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό

-    βιαιότητες Τούρκων σε βάρος των Ελλήνων

-    συγκίνηση για τις ελληνικές επιτυχίες.

Στήριξη :   α) οικονομική (χρήματα, εφόδια), β) ηθική (εκδηλώσεις συμπαράστασης),

                 γ)  προσωπική συμμετοχή (Λόρδος Μπάιρον)

• Η ίδρυση του ελληνικού κράτους

Ιουλιανή  Συνθήκη του Λονδίνου (1827) :

Οι Δυνάμεις αποφασίζουν την ίδρυση αυτόνομου ελληνικού κράτους → 
ο Σουλτάνος αρνείται →Ναυμαχία του Ναβαρίνου: οι Δυνάμεις 

καταστρέφουν ολοκληρωτικά τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο.

Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1828-1829) : η Τουρκία χάνει και ο Σουλτάνος αναγκάζεται
 να δεχτεί όλες τις μέχρι τότε συνθήκες.

Αγγλία και Γαλλία : προτείνουν τη δημιουργία ανεξάρτητου 

ελληνικού κράτους → «Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας» : τα σύνορα από τον 

Αχελώο ως τον Σπερχειό.

Ηγεμόνας : ο πρίγκιπας  Λεοπόλδος του Σαξ - Κόμπουργκ  → αρνήθηκε

Ε Ν Ο Τ Η Τ Α 10. Ελληνική επανάσταση και Ευρώπη from Kvarnalis75

                        

           

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΝΑΝΝΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ - ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ (http://istografia.blogspot.gr)