ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Είναι αλήθεια ότι ακόμη κι οι επέτειοι-σταθμοί για τον τόπο και τον κόσμο, έχουν εκφυλιστεί στη
συνείδηση των νεοελλήνων;
Έχει άραγε εκπέσει τόσο η ιστορική μνήμη στο σημερινό χρηματιστήριο αξιών, ώστε ο εορτασμός για το
μεγάλο εθνικοαπελευθερωτικό μας αγώνα του 1821 να έχει καταχωρηθεί στο κοινωνικό λογισμικό μόνο
στην προς έξοδον αργίες;
Όταν όμως η ιστορική μνήμη δε γίνεται σπουδή όταν τα πρότυπα ακολουθούν την λογική της τηλοψίας,
όταν η πολιτεία τη <<συντηρεί>> με παρελάσεις και μηνύματα και ο πνευματικός κόσμος εξαντλείται σε
πανηγυρικούς ,δε μπορεί παρά να φτάσουμε ένα βήμα πριν το << κατώτεροι των περιστάσεων>>.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες λοιπόν , καλούμαστε και φέτος να γιορτάσουμε την έναρξη του αγώνα του
1821 με μια επέτειο που καθιερώθηκε από το 1938 ως σήμερα εθνικής γιορτής σε ανάμνηση της έναρξης
του απελευθερωτικού αγώνα.
Η επανάσταση του 1821 είναι η πρώτη και η πιο σπουδαία απόπειρα συλλογικής απελευθερωτικής δράσης
των Ελλήνων στη νεότερη ιστορία μας. Από εκείνο το σημείο και μετά ξεκινάει μια μεγάλη περιπέτεια του
ελληνικού έθνους. Μια περιπέτεια γεμάτη από πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες για γεωγραφική,
πολιτική και οικονομική σταθερ4οποίηση της μικρής μας χώρας με δημοκρατία και ελευθερία. Μια
περιπέτεια όμως, που τα τελευταία χρόνια οδηγεί στη σταδιακή πτώση όλων των ονείρων που έκαναν οι
επαναστατημένοι Έλληνες του 1821. Οδηγεί στην παραίτηση από το "συλλογικό" ,από το "όλοι μαζί", στη
νέα τάξη πραγμάτων, στην ατομικότητα , την ατομική μας μοναξιά. Μια αποπνικτική μοναξιά που οδηγεί
τους μισούς από εμάς να αποτελούμε εξαρτήματα μιας μηχανής παραγωγής καταναλωτικών προϊόντων και
τους άλλους μισούς εξαρτήματα μιας μηχανής κατανάλωσης προϊόντων. Έχουμε φτάσει στο σημείο όπου τα
αισθήματα του καθένα μας αυτοκαταναλώνονται, ατροφούν και στο τέλος εξαφανίζονται.
Η φετινή επέτειος ένα πράγμα πρέπει να υπενθυμίζει σε μας τους νεοέλληνες, πως η λευτεριά παραστέκει
μονάχα στο πλευρό ενός λαού ενωμένου, τίμιου, εργατικού, ηθικού και ανδρείου. Στις σημερινές συνθήκες
δεν αρκούν πλέον οι επετειακού χαρακτήρα χαιρετισμοί. Χρειάζεται να προωθήσουμε περισσότερο την ιδέα
της πατρίδας. Να διαφυλάξουμε και να ενισχύσουμε δηλαδή την ιδιαιτερότητα της ταυτότητας μας, χωρίς
βέβαια την άρνηση, την αμφισβήτηση ή την απόρριψη του ''άλλου''.
Σήμερα που οι πολεμοκάπηλοι της γης, με τα όπλα και τη βία, βαδίζουν στα ίχνη του Ιμπραήμ, αδικούν και
δολοφονούν αθώους, καταπατώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την
επίδειξη διεθνούς υποκρισίας όταν στις μέρες μας εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα δε συγκινούν κανέναν,
όταν ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και εθνικά δικαιώματα λαών θυσιάζονται κυνικά στο βωμό των
συμφερόντων των ισχυρών.
Σήμερα λοιπόν που οι κήρυκες της νέας τάξης πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης πασχίζουν να μας
πείσουν πως η βαρβαρότητα στην κοινωνία και τον κόσμο είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου
,σήμερα, που η εκπαίδευση τείνει να προσανατολιστεί μονοσήμαντα στις ανάγκες της αγοράς, σήμερα που η
περιθωριοποίηση , ο κοινωνικός αποκλεισμός το φάσμα της ανεργίας και της εργασιακής περιπλάνησης
φαίνεται να εγκαθιδρύεται μόνιμα στη ζωή μας, σήμερα που η καλοπέραση έχει φθείρει τις ψυχές μας και
δεν βλέπουμε τον επερχόμενο κίνδυνο, που μέχρι και τα σώματά μας μπορεί να υποδουλώσει, σήμερα
λοιπόν είναι απαραίτητο περισσότερο από κάθε άλλη φορά να διατηρήσουμε την ιστορική μας μνήμη.
Υπάρχει βέβαια πάντα ο κίνδυνος, μετά από εορτασμούς, της τυπικής επανάληψης και τυποποίησης που
αμβλύνει τον πατριωτικό ενθουσιασμό και δεν ενεργοποιεί το συναίσθημα του χρέους.
Εμείς λοιπόν η νεότεροι, οι αδαείς από πόλεμο, που ζούμε μέσα σε όλα τα καλά του κουτσουρεμένου
πολιτισμού μας, έχουμε μια μεγάλη υποχρέωση: να υπενθυμίσουμε στον νεοέλληνα, το μεθυσμένο απ' την
ευδαιμονία και το κυνήγι του κέρδους, στον υπόδουλο του καταναλωτισμού νεοέλληνα, στον αδιάφορο
νεοέλληνα που περιφέρεται άσκοπα τριγύρω, στον νεοέλληνα που αφήνεται νωχελικά να του διαμορφώνουν
τη γνώμη αμφίβολες πηγές μαζικής πληροφόρησης, ότι τελικά η δικαίωση της ιστορικής του παρουσίας
στους αιώνες, ίσως απαιτήσει νέες θυσίες και νέους προσωπικούς και συλλογικούς αγώνες.

Ο λόγος εκφωνήθηκε από τον Φιλόλογο Καθηγητή Κ. Γκαμπούρα Αγοραστό
Ο λόγος

ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΗΜΕΡΑ...

Μα στ’ αλήθεια σε τι βοηθάει η ποίηση; «Η ποίηση βοηθάει όσο το κερί σ’ ένα σκοτεινό ξωκλήσι με φευγάτους όλους τους αγίους, παρηγορεί αυτούς που την αγαπούν, αυτούς που πιστεύουν στη μαγεία της… Η ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σε ένα ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο» 

Βαδίζεις σε μια έρημο. Ακούς ένα πουλί που κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο. Αυτό είναι το ποίημα.» 

(Κική Δημουλά).

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ Β' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ - ΑΘΗΝΑ : ΤΑ ΕΞ ΕΚΑΣΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΙΔΙΩΜΑΤΑ

Μια εργασία για τη διατροφή και των αρχαίων Ελλήνων :

ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ (Αρχαιότητα, Βυζάντιο, Μεσογειακή) from KATERINA NANNOU

                         

Οι κατσαρόλες, τα τηγάνια και ... άλλα στην κουζίνα των αρχαίων Ελλήνων 

 

Μαγειρικά Σκεύη στην Αρχαιότητα from Καλλιόπη Κωσταριδάκη

                          

Δείτε εδώ ένα αρχαιοελληνικό ... μενού !



 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΝΑΝΝΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ - ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ (http://istografia.blogspot.gr)

Η ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ - ΙΣΤΟΡΙΑ Β' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

4ος 15ος αι Μεσαιωνική ευρώπη from Angeliki Chroni

Ειδικότερα για τον Καρλομάγνο βλέπε εδώ 

 

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Β' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ - ΕΝΟΤΗΤΑ 6η : ΟΙ ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ - ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΛΕΞΕΩΝ

 

Αντωνυμίες λέγονται οι λέξεις που χρησιμοποιούμε αντί ονόματος, δηλαδή στη θέση ουσιαστικού ή επιθέτου. Η αντωνυμία πρέπει να αντικαθιστά ένα όνομα που είναι γνωστό ή έχει δηλωθεί τουλάχιστο μια φορά, γιατί διαφορετικά δημιουργείται ασάφεια και αοριστία στο λόγο.

                     Οι αντωνυμίες διακρίνονται σε 8 είδη :

ΠΡΟΣΟΧΗ !

Δεν πρέπει να συγχέουμε τα άρθρα με τους αδύνατους τύπους της προσωπικής αντωνυμίας γ΄προσώπου ( του, της, τον, τους, την, τις, το, τα). Τα άρθρα μπαίνουν πριν από ονόματα, ενώ οι αντωνυμίες πριν ή ύστερα από ρήμα. ( το πήρα απόφαση: αντωνυμία).

Δεν πρέπει να συγχέουμε τις κτητικές αντωνυμίες μου, σου, του κλπ με τους αδύνατους τύπους της προσωπικής αντωνυμίας. Οι προσωπικές αντωνυμίες βρίσκονται πριν ή ύστερα από ρήμα, ενώ οι κτητικές αντωνυμίες μπαίνουν ύστερα από ουσιαστικά.
 

Φέρε μας το βιβλίο (προσωπική) αλλά Το βιβλίο μας ( κτητική ).


Το Αόριστο άρθρο ένας, μία, ένα συνοδεύει ουσιαστικά. ( ένας άνθρωπος προχωρούσε…)
 

Η Αόριστη αντωνυμία ένας, μία, ένα αντικαθιστά ουσιαστικά και είναι μόνη της στο λόγο.(ένας κάποτε πήγαινε…)
 

Το Αριθμητικό ένας, μία, ένα αντιδιαστέλλει τη μονάδα με τα πολλά. (στο δωμάτιο ήταν άλλος ένας άνθρωπος).




Συντακτικά οι αντωνυμίες χρησιμοποιούνται στο λόγο όπως και τα ονόματα που αντικαθιστούν.

Δηλαδή τις συναντάμε ως:

· Υποκείμενο: Εμείς είμαστε μαθητές της Β΄τάξης Γυμνασίου.
· Αντικείμενο: Τον κατηγόρησαν ως καταχραστή.
· Κατηγορούμενο: Ποιος είσαι εσύ;
· Επιθετικός προσδιορισμός: Αυτός ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος.
· Γενική προσδιοριστική: Η ζωή μου είναι μονότονη.
· Συνοδεύουν προθέσεις: Το έμαθα από σένα.

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ  ΛΕΞΕΩΝ

 

Οι λέξεις που σχηματίστηκαν από την ίδια απλή λέξη είτε με παραγωγή είτε με σύνθεση αποτελούν μια οικογένεια λέξεων. Οι λέξεις αυτές λέγονται  συγγενικές.

(θάλασσα, θαλάσσιος, θαλασσινός, θαλασσής, θαλασσογράφος, θαλασσόλυκος, προσθαλάσσωση,…).

Όταν μια λέξη είναι σύνθετη, ανήκει στην ετυμολογική οικογένεια και του α΄ και του β΄ συνθετικού.

Καταγράφω: α΄συνθετικό : κατά         καταζητούμαι, καταβάλλω, κατάλογος…
                   β΄ συνθετικό: γράφω      γραφή, γραφτό, γραφείο, γραφειοκράτης…

 ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 

1. Να υπογραμμίσετε τις αντωνυμίες στις παρακάτω προτάσεις και να αναγνωρίσετε το είδος τους:

- Κανένας δε γνωρίζει κάτι για την υπόθεση.
- Θα σε περιμένω όση ώρα χρειαστεί.
- Μην πειράξεις τα πράγματά μου.
- Κάνει ό,τι του αρέσει.
- Ποιος χτυπάει την πόρτα;


2. Στις παρακάτω προτάσεις να χαρακτηρίσετε τις αντωνυμίες ως προς το είδος τους και να προσδιορίσετε το συντακτικό τους ρόλο:

- Εμείς δε θα φύγουμε από δω.
- Κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ απαιτητικοί.
- Ο καταστηματάρχης μου έδωσε την απόδειξη.
-Η απόφασή μου είναι αμετάκλητη.


3. Να σχηματίσετε παράγωγες και σύνθετες λέξεις που να ανήκουν στην ίδια οικογένεια με τις παρακάτω λέξεις (από 4 παραδείγματα):


- λόγος………………………………………………………………………………………………………………………….
- τύχη……………………………………………………………………………………………………………………………
- τιμώ……………………………………………………………………………………………………………………………
- φύση…………………………………………………………………………………………………………………………
-ανακρίνω…………………………………………………………………………………………………………………….


4. Συμπληρώστε τα κενά με την κατάλληλη αντωνυμία:

•      Δεν του ξεφεύγει ……..
•      Έκαναν ………. μπορούσαν αλλά δεν έφεραν αποτέλεσμα
•      Δεν ξέρω …………. είναι τα πράγματα που άφησαν στην πόρτα σου.
•      Αυτός πάνω απ’ όλους βάζει τον ………..
•      ………………. δεν ……. τηλεφώνησε στα γενέθλιά του
•      ………………… άνθρωποι είναι πολύ απαιτητικοί

5. Κυκλώστε τις αντωνυμίες των προτάσεων που ακολουθούν, χαρακτηρίστε το είδος τους και προσδιορίστε τον συντακτικό τους ρόλο:

•      Εσείς θα έρθετε σινεμά;
•      Ο καθηγητής με έβγαλε έξω από την τάξη
•      Το βιβλίο σου βρίσκεται μέσα στο ντουλάπι
•      Να σέβεστε τους άλλους
•      Σου χρωστάει πολλά χρήματα;
•      Αυτός ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος
•     Ποιος είσαι εσύ;

 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΑΝΝΑ ΜΑΚΡΑΚΗ (4ο Γυμνασιο Ηρακλείου)
http://4gym-irakl.ira.sch.gr/new/

Ο ΒΑΝΚΑΣ :ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Α ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Ο ΒΑΝΚΑΣ – ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ

ΝΟΗΜΑ   Ο Βάνκας Ζούκοφ, ένα ορφανό εννιάχρονο αγόρι, δουλεύει σ’ ένα τσαγκαράδικο της Μόσχας. Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων αποφασίζει να γράψει ένα γράμμα στον παππού του που ζει στο χωριό. Καθώς το αγόρι γράφει το γράμμα, φέρνει στο μυαλό του τη μορφή του παππού και θυμάται τα ευτυχισμένα Χριστούγεννα που περνούσε όσο ζούσε η μητέρα του, απολαμβάνοντας την αγάπη και τη στοργή όλων. Η ζωή του Βάνκα στο χωριό ήταν ευτυχισμένη και χαρούμενη. Συχνά πήγαινε στο δάσος με τον παππού ή, όταν έμενε σπίτι, η δεσποινίς `Ολγα του μάθαινε να γράφει, να μετρά και να χορεύει.   Στο γράμμα του ο Βάνκας περιγράφει τη δυστυχισμένη και σκληρή ζωή που περνά στο τσαγκαράδικο. Το αφεντικό του τον βασανίζει καθημερινά, τον χτυπάει με το παραμικρό και γενικά του συμπεριφέρεται πολύ βάναυσα. Το ίδιο άσχημα του συμπεριφέρεται και η γυναίκα του αφεντικού του, καθώς και οι άλλοι καλφάδες που δουλεύουν εκεί. Πολλές φορές τον αφήνουν νηστικό, τον βρίζουν χωρίς λόγο και γενικά του κάνουν τη ζωή μαύρη. Δεν αντέχει άλλο αυτή την άθλια ζωή και ζητά από τον παππού του να τον πάρει στο χωριό μαζί του. Υπόσχεται ότι θα είναι υπάκουος και θα κάνει όλες τις δουλειές που θα του αναθέτουν. Τελειώνοντας ο Βάνκας το γράμμα, το κλείνει σ’ ένα φάκελο και γράφει απ’ έξω το όνομα του παππού του. Αφού πηγαίνει και το ρίχνει σ’ ένα ταχυδρομικό κουτί, επιστρέφει στο σπίτι γεμάτος ευτυχία και αγαλλίαση, για να κοιμηθεί ήσυχος πια στο κρεβάτι του. ΕΙΔΟΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Διήγημα. ΤΟΠΟΣ: Ρωσία ( Μόσχα-ύπαιθρος). Αρχικά είναι το τσαγκαράδικο του Αλιάχιν και στη συνέχεια μέσα από την ονειροπόληση του Βάνκα μεταφερόμαστε στο σπίτι που ζει ο παππούς στο χωριό. ΧΡΟΝΟΣ: Και ο χρόνος κινείται σε δύο επίπεδα: το τώρα και το τότε. Το 'τώρα' είναιη παραμονή Χριστουγέννων, ο πραγματικός χρόνος κατά τον οποίο ο Βάνκαςαντιμετωπίζει τις σκληρές συνθήκες δουλειάς, τη δυστυχία και την κακοποίηση. Το'τότε' είναι οι ευτυχισμένες μέρες του παρελθόντος που ονειροπολεί, η ανεμελιάκαι η ευτυχία κοντά σους δικούς του. ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ: Θέλει να καταγγείλει την παιδική εργασία και τις άθλιες συνθήκες στις οποίες εργάζονταν τα μικρά παιδιά όπως ο Βάνκας. ΔΟΜΗ 1η Ενότητα: “Ο Βάνκας … απόμεινες”. Ο Βάνκας αρχίζει το γράμμα στον παππού. 2η Ενότητα: “Ο Βάνκας … για τις γιορτές”. Η προσωπικότητα του παππού και οι ευτυχισμένες αναμνήσεις στο χωριό. 3η Ενότητα: “Ο Βάνκας αναστέναξε … αγαπημένε μου παππού, έλα”. Συνεχίζοντας το γράμμα πηγαινοέρχεται από το άσχημο παρόν στο ευτυχισμένο παρελθόν. 4η Ενότητα: “Ο Βάνκας δίπλωσε … ουρά του”. Η αποστολή του γράμματος και οι μάταιες ελπίδες που τρέφει ο Βάνκας  ΙΔΕΕΣ-ΜΗΝΥΜΑΤΑ Οι απάνθρωπες συνθήκες ζωής και εργασίας ενός μικρού ορφανού παιδιού στην τσαρική Ρωσία. Η αγάπη του Βάνκα για τον παππού του φαίνεται από: -          Τις προσφωνήσεις «Αγαπημένε μου παππού...» -          Από τον τρόπο που παρουσιάζει τον παππού. Μιλά τρυφερά γι’αυτόν και αναπολεί τις όμορφες στιγμές που πέρασε μαζί του. -          Από τις ευχές και τις υποσχέσεις που του δίνει -          Απ’τη λαχτάρα του να γυρίσει κοντά του.

Οι διαφορές μεταξύ της ζωής του Βάνκα στην πόλη και της ζωής του στο χωριό

 Στο χωριό ήταν ανέμελος, ελεύθερος, χαρούμενος, δε δούλευε και είχε κοντά του ανθρώπους που τον αγαπούσαν και τον φρόντιζαν. Είχε χρόνο για παιχνίδι αλλά αποκτούσε και στοιχειώδεις γνώσεις γραφής , ανάγνωσης ακόμη και χορού! Προφανώς θα τρεφόταν και θα κοιμόταν καλύτερα.

 Στην πόλη στερείται όλα τα παραπάνω , δουλεύει πολύ σκληρά και δεν μορφώνεται ούτε έχει όλα αυτά που είναι απαραίτητα σε ένα παιδί για την ανάπτυξή του όπως ύπνος, φαγητό αλλά κυρίως αγάπη. Όλοι του φέρονται απάνθρωπα και τον κακομεταχειρίζονται σε τέτοιο βαθμό ώστε να κινδυνεύει και η σωματική ακεραιότητά του.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΩΠΩΝ

Βάνκας:  Είναι ένα μικρό παιδί θύμα των κοινωνικών συνθηκών της εποχής του.Προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν εχθρικό και άδικο κόσμο στον οποίο λόγω ηλικίας δεν μπορεί να αντιδράσει. Τον πνίγει η αδικία, η φτώχεια και η ορφάνια,νιώθει φόβο και απελπισία και υπομένει σιωπηλός τη μοίρα του. Ξεφεύγει απότην τραγική πραγματικότητα με την ονειροπόληση και την έντονη παιδικήφαντασία του. Μέσα από το γράμμα προς τον παππού του ξεδιπλώνεται οχαρακτήρας του και τα συναισθήματά του, η καλοσύνη του και η ευαισθησία του.Η έλλειψη εκπαίδευσης αποτυπώνεται στον τρόπο που προσπαθεί να στείλει τογράμμα που συνιστά και το εργαλείο της πλοκής για την άδοξη κατάληξη και τηντραγική ειρωνεία του τέλους. Είναι ένα τραγικό πρόσωπο αλλά ταυτόχρονα εργατικός  και φιλότιμος ( όπως φαίνεται από τις υποσχέσεις που δίνει στον παππού του). Χαρακτηρίζεται από αθωότητα όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του, έχει απορίες καθώς θαμπωμένος βλέπει τη Μόσχα να ξεδιπλώνεται μπροστά του  και η απλοϊκή του σκέψη τον κάνει να θεωρεί ότι το γράμμα του θα φτάσει στον προορισμό του. Είναι ολιγαρκής και δεν χρειάζεται πολλά για να νιώσει ευτυχισμένος (π.χ ένα καρύδι από το χριστουγεννιάτικο δέντρο).

Παππούς: Εκπροσωπεί τους ανθρώπους της κατώτερης τάξης που δουλεύουν όλη τους τη ζωή στην υπηρεσία των ανώτερων τάξεων. Ο ίδιος δεν ελέγχει τη ζωή του, αφού του παίρνουν τον εγγονό του και δέχεται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα του. Περιόρισε τις  χαρές της ζωής στις μικροαπολαύσεις ( ταμπάκο, πειράγματα κλπ) . Έχει χιούμορ, είναι πρόσχαρος και δραστήριος. Φαίνεται να αγαπά τον Βάνκα αφού τον έπαιρνε μαζί του στη δουλειά ή στις βόλτες του.

‘Ολγα Ιγκνάτιεβνα: Εκπροσωπεί την ανώτερη τάξη, είναι φαινομενικά καλή αφού το ενδιαφέρον της για τον Βάνκα ήταν μάλλον επιφανειακό.  Διασκέδαζε να τον εκπαιδεύει αλλά δεν ενδιαφέρθηκε για την απομάκρυνση του Βάνκα από τον παππού του , πόσο μάλλον για τη δεινή κατάσταση στην οποία ο μικρός βρίσκεται τώρα.

Αλιάχιν:  Εκπροσωπεί τη μεσαία κοινωνική τάξη και φέρεται με σκληρότητα και απανθρωπιά. Καταπατά τα δικαώματα των υπαλλήλων του και αδιαφορεί για τις ανάγκες του μικρού Βάνκα τον οποίο εκμεταλλεύεται και κακοποιεί.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ: Το γράμμα λειτουργεί ως βασικό στοιχείο της πλοκής. Μέσα από το γράμμαδιαγράφεται ο χαρακτήρας του παιδιού και παρουσιάζονται σκηνές από τηνκαθημερινή ζωή στην πόλη και το χωριό.

Συναισθήματα: Ο Βάνκας νιώθει φόβο την ώρα που γράφει το γράμμα, μήπως τον ανακαλύψουν. Γενκότερα, το παιδί είναι τρομοκρατημένο λόγω της κακοποίησης. Νιώθει απελπισία και απόγνωση όπως φαίνεται από τις επίπονες παρακλήσεις προς τον παππού για να έρθει. Από την εκτενή αναφορά στις αναμνήσεις, αποκαλύπτεται η νοσταλγία του για την ευτυχισμένη ζωή στο χωριό.

  Ο αναγνώστης αισθάνεται οργή και αγανάκτηση για την κακομεταχείριση του παιδιού. Νιώθει συμπόνια και οίκτο προς τον Βάνκα , προσωρινή ανακούφιση και ελπίδα για το μέλλον του μικρού αλλά ακολουθεί η απογοήτευση όταν διαπιστώνει ότι το γράμμα δεν θα φτάσει ποτέ στον προορισμό του.

Τραγική ειρωνεία:

Το γράμμα δεν θα φτάσει ποτέ στον προορισμό του. Η λύσηστο δράμα δεν θα δοθεί, ο Βάνκας θα ελπίζει μάταια στην άφιξη του παππούπαραμένοντας στο τσαγκαράδικο... Το τέλος είναι απαισιόδοξο, δεν αφήνειελπίδες για σωτηρία του μικρού και αφήνει ένα δυνατό συναίσθημα θλίψης στοναναγνώστη.

Γλώσσα: απλή, καθημερινή, ιδιαίτερα στο γράμμα μιμείται τους τρόπους έκφρασης ενός παιδιού. Το ύφος είναι απλό, φυσικό. Γλώσσα και ύφος αποδίδουν με ζωντάνια και παραστατικότητα όσα τραγικά διαδραματίζονται.

Τα εκφραστικά μέσα  είναι λίγα. Αρκετές  μεταφορές.( « τον σάπισαν στο ξύλο», « κουλουριάζεται από το κρύο», « τα δέντρα ασημωμένα από την πάχνη», « ουρανός σπαρμένος μ’αστέρια»).  Παρομοίωση: « έτσι που νόμιζες πως τον σφουγγάρισαν...» Οι εικόνες είναι και αυτές αναπαραστάσεις του πραγματικού και του φανταστικού κόσμου που βιώνει ο Βάνκας. Σχήμα κυκλικό: « έλα παππού... παππού έλα» Πολύ όμορφη είναι η εικόνα του φυσικού περιβάλλοντος του χωριού.

Περιγραφή - Εικονοπλασία

- Υπάρχουν σε όλο το κείμενο πολλές εικόνες και περιγραφές, που δίνονται με απλά λόγια αλλά με ζωντανό τρόπο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Η εικόνα του Βάνκα, καθώς γράφει κρυφά στο μισόφωτο το γράμμα. / Η (υποθετική και φανταστική) εικόνα του παππού με τα σκυλιά και τις υπηρέτριες.

Η περιγραφή του Χέλη. / Η εικόνα του χωριού τη νύχτα./ Η περιγραφή της Μόσχας.

 Αφηγηματικά στοιχεία και άλλα στοιχεία τεχνικής

Στο διήγημα η ιστορία ξετυλίγεται σε δύο εναλλασσόμενα χρονικά και τοπικά επίπεδα: από τη μια έχουμε το ευρηματικό γράψιμο της επιστολής, στην οποία διεκτραγωδείται η τωρινή φριχτή ζωή στο εργαστήρι (στη Μόσχα) από την άλλη τις νοσταλγικές αναμνήσεις από το ευτυχισμένο παρελθόν, στο χωριό -άλλη τοπική και άλλη χρονική διάσταση. Στην τεχνική[1] αυτή καθοριστικό ρόλο παίζει το παράθυρο μέσα στο μισόφωτο, από όπου «φεύγει» ο Βάνκας στο χωριό και στο παρελθόν. Τα στοιχεία λοιπόν που καθορίζουν την τεχνική είναι η εναλλαγή (και στο χώρο και στο χρόνο) και το εύρημα του παράθυρου. Αυτά βέβαια προστίθενται στο βασικό στοιχείο της τεχνικής, στην επιστολή, όπου υπάρχει ζωντάνια και γνησιότητα, γιατί καταγράφονται όλα με αυθορμητισμό και με ειλικρίνεια.

Αφηγηματικοί τρόποι: διήγηση, διάλογος, περιγραφή.

---

[1] Η αφήγηση, με τον τρόπο αυτό, κινείται σε δύο χρονικά επίπεδα: στο τώρα, που είναι η ζωή στη Μόσχα και περιγράφεται στο γράμμα, και στο τότε, που αναφέρεται στη ζωή στο χωριό και περιγράφεται με τη μορφή της αναπόλησης. Αυτή η αναπόληση, αν και ανατρέχει στο παρελθόν, γίνεται κάποτε σε παροντικό χρόνο («αυτή τη στιγμή, χωρίς άλλο, ο παππούς θα στέκεται μπροστά στην αυλόπορτα... και τον έτριψαν με χιόνι για τις γιορτές»), δίνοντας θεατρική ζωντάνια και παραστατικότητα στην αφήγηση, προκαλώντας την άμεση συμμετοχή του αναγνώστη. Ο παροντικός χρόνος αποδεικνύει ότι οι αναμνήσεις του μικρού Βάνκα ήταν πολύ ζωντανές και είναι μεγάλη η επιθυμία του να επιστρέψει στην ευτυχισμένη ζωή του χωριού.

Αφηγητής: εξωτερικός, παντογνώστης με εξωτερική εστίαση που αφηγείται σε τρίτο πρόσωπο. Όμως στο γράμμα ο αφηγητής είναι ο ίδιος ο Βάνκας που αφηγείται σε

πρώτο πρόσωπο τις δικές του εμπειρίες και είναι εσωτερικός αφηγητής, πρωταγωνιστής.

ΠΗΓΕΣ: Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α’ Γυμνασίου , Εκδ. Μεταίχμιο.

http://www.scribd.com/fullscreen/118576941?access_key=key-c7p6kzpipahcnouiqrg&allow_share=true&escape=false&view_mode=scroll

http://www.odyssey.com.cy/main/default.aspx?tabID=138&itemID=1015&mid=92

http://filologikesidees.blogspot.gr/2014/01/blog-post.html

           

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ. Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 4ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1936 - ΙΣΤΟΡΙΑ Γ' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Βενιζέλος - Ινονού

ΕΝΟΤΗΤΑ  43.

•         Η  Β’  Ελληνική  Δημοκρατία

Αλ. Παπαναστασίου : το 1923 προτείνει ως πολίτευμα την αβασίλευτη δημοκρατία, απόφαση που στηρίζει η Βουλή και ο λαός → ανακηρύσσεται η Β’ Ελληνική Δημοκρατία (1924)

•         Η  περίοδος  1924-1928

Το νέο πολίτευμα είναι ευάλωτο :  - κυβερνητική αστάθεια

-   προτίμηση δικτατορίας από στρατιωτικούς

-   ενίσχυση εργατικού κινήματος (ίδρυση ΓΣΕΕ,ΚΚΕ)

1925 : ο Θ. Πάγκαλος  (στρατιωτικός) επιβάλλει δικτατορία (καταστροφική διαχείριση οικονομίας και εξωτερικής πολιτικής) → ανατροπή από άλλον στρατιωτικό, τον Γ. Κονδύλη.

Γ. Κονδύλης : προκηρύσσει εκλογές → σχηματισμός οικουμενικής κυβέρνησης (πλην Κ.Κ.Ε.) → εισηγείται την ψήφιση του συντάγματος του 1927

•         Η  βενιζελική τετραετία 1928-1932

Εκλογές 1928 : κερδίζουν οι Φιλελεύθεροι του Ελ. Βενιζέλου

Πρόγραμμα : 
 - οικονομική ανάπτυξη

-   εδραίωση δημοκρατίας

-   εκπαιδευτική μεταρρύθμιση (ενίσχυση υποχρεωτικής και τεχνικής εκπαίδευσης, εισαγωγή δημοτικής στο γυμνάσιο, νέα σχολεία)

-   προσέγγιση με τους γείτονες (1930 : ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας)

1929 : ψήφιση του «Ιδιώνυμου» : νομιμοποίηση των διώξεων εναντίον των κομμουνιστών και όσων συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες.

1932 : ο Βενιζέλος κηρύσσει την Ελλάδα σε πτώχευση (λόγω της κρίσης του 1929) και προκηρύσσει εκλογές.

Διώξεις αντιφρονούντων

•         Το Λαϊκό κόμμα στην εξουσία (1933)

1933 : στις εκλογές επικρατούν τα αντιβενιζελικά κόμματα → οι βενιζελικοί προχωρούν σε αποτυχημένο πραξικόπημα → την εξουσία αναλαμβάνει το Λαϊκό κόμμα του Παναγή Τσαλδάρη → αποτυχημένη δολοφονική επίθεση κατά του Βενιζέλου → πολιτική κρίση

•         Το  κίνημα  του  1935  και  η  παλινόρθωση  της  βασιλείας

1935 : βενιζελικοί αξιωματικοί επιχειρούν νέο κίνημα → καταστέλλεται από τον Κονδύλη, ο οποίος ανατρέπει τον Τσαλδάρη, επιβάλλει δικτατορία και επαναφέρει το βασιλιά Γεώργιο Β’.

•         Μετά  την  Παλινόρθωση

Γεώργιος Β’ : παραμερίζει τον Κονδύλη και χαρίζει αμνηστία σε όλους

Εκλογές 1936 : Βενιζελικοί και αντιβενιζελικοί ισοψηφούν, το Κ.Κ.Ε. αναδεικνύεται σε ρυθμιστή των πολιτικών πραγμάτων →  ο Γεώργιος  Β’ διορίζει ως πρωθυπουργό τον γνωστό αντιδημοκράτη  Ι. Μεταξά.

Μεταξάς - Γεώργιος Β'

Μάης 1936 : οικονομική κρίση → αιματηρές διαδηλώσεις στη Θεσ/νίκη

4 Αυγούστου 1936 :  ο Γεώργιος Β’ και ο Μεταξάς επιβάλλουν δικτατορία , επικαλούμενοι «κομμουνιστικό κίνδυνο».

•         Η  δικτατορία  της  4^ης   Αυγούστου  (1936)

Μέλη της ΕΟΝ χαιρετούν φασιστικά

Μεταξάς : επιθυμούσε καθεστώς παρόμοιο με της Ιταλίας ή της Γερμανίας, όμως :

-   στην Ελλάδα δεν υπήρχε μαζικό φασιστικό κόμμα → προσπάθησε να το δημιουργήσει με την Ε.Ο.Ν. → αντίδραση ελληνικής κοινωνίας

-   προσπάθεια προσεταιρισμού των αγροτών και των εργατών (συστηματική προπαγάνδα, λήψη κοινωνικών μέτρων)

→    το καθεστώς δεν απέκτησε ποτέ κοινωνική στήριξη, όπως στην Ιταλία και Γερμανία, ήταν ένα αυταρχικό κράτος που καταδίωξε τους αντιπάλους του, κυρίως τους κομμουνιστές.

→    Ο Μεταξάς ακολούθησε φιλοαγγλική πολιτική, λόγω της ισχυρής πίεσης του Γεωργίου, αν και ο ίδιος ήταν γερμανόφιλος.

            

ΕΝΟΤΗΤΑ 43 Η Ελλάδα του Μεσοπολέμου. Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936 from Kvarnalis75

                                                                                                                           

 Ο Πάγκαλος και ... η κοντή γυναικεία φούστα !

https://ellas2.wordpress.com/2010/12/15/o-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CE%BD/

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΝΑΝΝΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ (http://istografia.blogspot.gr)