Η ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΑΙ Η ΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΥΝΑΒΙΕΣ ΗΓΕΜΟΝΙΕΣ - (ΙΣΤΟΡΙΑ Γ' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ)

ΕΝΟΤΗΤΑ 7. 

Η ίδρυση και η ανάπτυξη της Φιλικής Εταιρείας

Τόπος  : Οδησσός (Ρωσία)

Χρόνος :1814

Ιδρυτές : Σκουφάς, Τσακάλωφ, Ξάνθος, Αναγνωστόπουλος

Σκοπός : η προετοιμασία του ένοπλου αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία

Δυσκολίες οργάνωσης :

• Ο Ελληνισμός ήταν διάσπαρτος σε έναν μεγάλο γεωγραφικό χώρο
• Έπρεπε  να δράσουν  με απόλυτη μυστικότητα
• Να ξεπεράσουν τους δισταγμούς των Ελλήνων που ήταν επιφυλακτικοί απέναντι σε μια νέα επανάσταση
• Να απευθυνθούν σε ανθρώπους από διάφορες κοινωνικές ομάδες

 

Ευνοϊκοί παράγοντες :

•  Σοβαρά εσωτερικά προβλήματα στην Οθωμανική αυτοκρατορία

• Διάδοση των ιδεών της γαλλικής επανάστασης
• Αρκετοί πια Έλληνες πίστευαν ότι είχε φτάσει η ώρα του ξεσηκωμού

Τρόπος οργάνωσης : όπως άλλες μυστικές εταιρείες (π.χ. Καρμπονάροι), με δοκιμασίες, όρκους, ψευδώνυμα

Ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας  (Αόρατη Αρχή): αρχικά προτάθηκε στον Καποδίστρια (Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας) → αρνήθηκε

Αλ. Υψηλάντης (αξιωματικός του ρωσικού στρατού): τελικά ανατέθηκε σ’ αυτόν η αρχηγία με τον τίτλο : Γενικός Επίτροπος της Αρχής

       

 Η κήρυξη της ελληνικής επανάστασης:

Τόπος  : στις  Παραδουνάβιες  Ηγεμονίες (Βλαχία, Μολδαβία) ,γιατί :

α) εκεί δεν υπήρχε τουρκικός στρατός

β) κοντά βρισκόταν ο ρωσικός στρατός που περίμεναν ότι  θα τους βοηθήσει

Χρόνος : 24 Φεβρουαρίου 1821 (Ιάσιο)

Προβλήματα :   - Οι πλούσιοι Έλληνες της περιοχής δε βοήθησαν με χρήματα

                         - Ο Τσάρος της Ρωσίας αποκήρυξε (αρνήθηκε) τον Υψηλάντη και επέτρεψε   στο Σουλτάνο να στείλει στρατό στις Ηγεμονίες.

                         - Ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ πιέστηκε από το Σουλτάνο να αφορίσει τους επαναστάτες.

               - Διάφοροι βαλκάνιοι ηγέτες (Καραγεώργεβιτς, Βλαντιμηρέσκου)  δεν πρόσφεραν βοήθεια.

Έκβαση  (κατάληξη) του Αγώνα στις Ηγεμονίες :

                                

 Μάχη στο Δραγατσάνι : αν και νικήθηκε ο Υψηλάντης, διακρίθηκε ο Ιερός Λόχος (από εθελοντές σπουδαστές) - Ιούνιος 1821

 Αλ. Υψηλάντης : κατέφυγε στην Αυστρία, όπου οι αρχές τον συνέλαβαν

Ένα τελευταίο τμήμα Ελλήνων (Γεωργάκης Ολύμπιος  και Ιωάννης Φαρμάκης)  σκοτώθηκαν στο μοναστήρι Σέκκου .

ΔΕΊΤΕ  επίσης εδώ (Γ. Κωνσταντίνου)

http://www.gkonstantinou.com/school_work/enot_7/enot7.html

και εδώ (Ελένη Χαραλαμπίδου) http://istgym.pblogs.gr/2010/10/enothta-7h-h-filikh-etaireia-h-epanastash-stis-hgemonies.html

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΝΑΝΝΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ - ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ (http://istografia.blogspot.gr)

                      

Ε Ν Ο Τ Η Τ Α 7. Η Φιλική Εταιρεία και η κήρυξη της ελληνικής επανάστασης στις παραδουνάβιες ηγεμονίες from Kvarnalis75

 

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Α ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ :"Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΓΟΝΑΚΙ" Λ.Τολστόι

Στο διήγημα παρουσιάζονται οι τρεις ηλικίες του ανθρώπου:

1. η παιδική, 
2.  η ηλικία της ωριμότητας και 
3. η γεροντική.

      1.  Ένα από τα βασικά γνωρίσματα της παιδικής ηλικίας το οποίο παρουσιάζεται στο διήγημα είναι ο μιμητισμός. Ο Μίσα με αφέλεια και απλότητα μιμείται τους γονείς του και ετοιμάζεται από τώρα για τη στάση που θα κρατήσει απέναντί τους όταν εκείνοι θα έχουν γεράσει. Γι' αυτό λοιπόν το παράδειγμα που πρέπει να δίνουν οι μεγάλοι με τη συμπεριφορά τους, ώστε να τους μιμηθούν τα παιδιά, θεωρείται το πιο σημαντικό μέσο διαπαιδαγώγησής τους.

     2.   Στο διήγημα, οι γονείς του Μίσα εκπροσωπούν τη μέση ηλικία, την ηλικία της δράσης, της δημιουργίας και των ευθυνών. Και το γνώρισμα που προβάλλεται στο διήγημα είναι η εξουσιαστική συμπεριφορά και η αλαζονεία των ανθρώπων αυτής της ηλικίας, οι οποίοι με τη δύναμη που τους δίνει η ακμή της ζωής εξουσιάζουν τους ανήμπορους πλέον γέρους που εξαρτώνται κυρίως οικονομικά από αυτούς, χωρίς να περνάει από το μυαλό τους ότι κάποτε και οι ίδιοι θα γεράσουν.

   3.   Τέλος ο παππούς εκπροσωπεί την ηλικία των γηρατειών. Στο διήγημα προβάλλεται η αδυναμία των γερόντων για δράση και δημιουργία που έχει ως αποτέλεσμα την περιθωριοποίησή τους καθώς και η απουσία αντίδρασης απέναντι στη σκληρή συμπεριφορά των παιδιών τους. Ο παππούς ζει παραπεταμένος σε μιαν άκρη του σπιτιού και είναι υποχρεωμένος να ανέχεται αδιαμαρτύρητα και με πόνο την προσβλητική συμπεριφορά του γιου του και της νύφης του.

http://kallipolites.blogspot.gr/2013/10/blog-post_9.html

     

   "O παππούς και το εγγονάκι" ΛΕΩΝ ΤΟΛΣΤΟΙ from 4ο Γυμνασιο αγιων αναργυρων
 

         

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Γ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ:" ΤΟ ΓΙΟΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ"

      

Του γιοφυριού της Άρτας. Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γ΄ Γυμνασίου from Χρήστος Τσατσούρης
Μπορείτε να δείτε και προηγούμενη ανάρτηση εδώ:
http://kapnogym.blogspot.gr/2015/09/blog-post_27.html

                                   Δημιουργική γραφή

• ·         Ο εσωτερικός μονόλογος  του πρωτομάστορα που βρίσκεται σε δίλημμα.

• ·         Ευχαριστήρια επιστολή από το δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο στον πρωτομάστορα για τη συμβολή του στην ολοκλήρωση του έργου.

• Υποθέστε ότι ο πρωτομάστορας αρνείται να θυσιάσει τη γυναίκα του. Πώς φαντάζεστε ότι μπορεί να εξελιχθεί η κατάσταση; 

                                      Επιμέλεια:Στογιάννη Ευαγγελία, φιλόλογος

          

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Γ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ :ΕΝΟΤΗΤΑ 2 - ΓΙΑ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Death of Speech from Menzkie on Vimeo.

Με καμιάν άλλη πνευματική κατάκτηση του ανθρώπινου γένους δεν μπορεί να συγκριθεί η γλώσσα, το σταθερά δηλαδή οργανωμένο σύστημα συμβόλων, με το οποίο συλλαμβάνουμε και ανακοινώνουμε τις σκέψεις και τις επιθυμίες, ή συνειδητοποιούμε και εκφράζομε τα αισθήματα και τις διαθέσεις μας, προς τους συνανθρώπους αλλά και προς τον ίδιο τον εαυτό μας. Η κοινωνική συμβίωση καθώς και η εσωτερική ζωή, το ανθρώπινο γενικά σύμπαν, θα ήταν αδύνατο να υπάρξει και να αναπτυχθεί χωρίς το λαμπρό τούτο όργανο που επέτρεψε να γεννηθεί (με τη δύναμη διαρκώς να ανανεώνεται) ο λόγος, ο προφορικός και ο γραπτός, ο εξωτερικευμένος και ο ενδιάθετος.

Είναι πραγματικά περίεργο όσο και θαυμαστό αυτό που συμβαίνει με τη γλώσσα. Όχι μόνο για να εμπεδωθεί ή να διευκρινιστεί αλλά και για να υπάρξει ένας στοχασμός ή μια έφεση, ένα συναίσθημα ή μια συγκεκριμένη τάση, πρέπει να σαρκωθεί φραστικά, να συμβολιστεί μ’ ένα γλωσσικό τύπο. Το άρρητο δεν έχει υπόσταση μέσα στον ψυχικό μας κόσμο. Γιατί δεν «νοείται», και επομένως ούτε να κυοφορηθεί μπορεί από το πνεύμα ούτε να διεγείρει το συγκινησιακό κέντρο. Το «καταλαβαίνω» ή το «αισθάνομαι», αλλά δεν μπορώ να το «πω» είναι μύθος, ή πρόφαση για να καλύψει την πνευματική ερημία των ματαιόδοξων. Σκεπτόμαστε με «λέξεις», αισθανόμαστε επίσης με «λέξεις» —αδιάφορο αν είμαστε ή όχι σε θέση να περιγράψομε με ακρίβεια και πληρότητα τα βιώματά μας. Αυτό προϋποθέτει μιαν ειδική δεξιότητα, χάρισμα καταξιωμένο με την άσκηση. Από το άλλο μέρος πάλι οι «λέξεις» που ακούμε ή διαβάζομε γίνονται μέσα μας σκέψεις και αισθήματα, κινητοποιούν τις νοητικές και συγκινησιακές δυνάμεις που φωλιάζουν στον εσωτερικό μας κόσμο και εκείνες παράγουν τα βιώματα που αντιστοιχούν στο νόημά τους. Όσο και να αντιδράς θεληματικά στην υποβολή που ασκούν οι «λέξεις», είναι αδύνατο να μην υποστείς την επίδρασή τους· σου μεταδίνουν τον κραδασμό που περιέχουν και «καρφώνονται» στη σκέψη και στα αισθήματά σου. Αυτό τον μηχανισμό εκμεταλλεύονται όσοι έργο τους έχουν κάνει τη διαφήμιση, την προπαγάνδα, την «πλύση του εγκεφάλου».

     Βέβαια παθαίνει η γλώσσα ό,τι και πολλές άλλες ανθρώπινες κατακτήσεις: η πολλή και κακή χρήση φθείρει το υλικό της, τις «λέξεις», και λιγοστεύει (ή και εξαφανίζει) την υποβλητική της δύναμη. Σαν τα πολυτριμμένα νομίσματα χάνουν και οι λέξεις λίγο-λίγο την αξία τους και δεν περνούν πια: δεν ερεθίζουν την ευαισθησία μας, δεν δημιουργούν μέσα μας καταστάσεις, δεν ξυπνούν συγκινήσεις ή τάσεις που να απαιτούν άμεση εκτόνωση. Τούτο συμβαίνει στον «κοινό» λόγο της καθημερινότητας, ή στα τυποποιημένα και αφυδατωμένα φραστικά σχήματα της «επίσημης» πεζολογίας. Τότε η γλώσσα διατρέχει τον έσχατο κίνδυνο να χάσει τους χυμούς των συμβόλων της, να συρρικνωθεί και να γεράσει. Αν τελικά δεν πεθαίνει, είναι γιατί σώζεται από την Ποίηση… «Από τη νέκρα έρχεται να σώσει τη γλώσσα ο ποιητής. Αυτός ανασταίνει πάλι τις λέξεις και τις κάνει πλάσματα ζωντανά. Τους ξαναδίνει το χαμένο τους δυναμισμό, για να μπορούν να βομβαρδίζουν τη συνείδησή μας με τις αλλεπάλληλες εκρήξεις του —όπως πατώντας το πεντάλ ο πιανίστας αφήνει τον κάθε τόνο να αντηχεί επ’ άπειρον καλώντας σε βοήθεια και ξυπνώντας τους αρμονικούς του. Εδώ έχομε σωστή κοσμογονία. Θησαυροί της γλώσσας, παραχωμένοι, βυθισμένοι στο σκότος, ανυποψίαστοι, ξανάρχονται στην επιφάνεια και οι λέξεις παίρνουν πάλι την παρθενική τους αγνότητα, τη δροσιά και τη λάμψη τους —το αρχέγονο κάλλος και τον πηγαίο, τον ανεξάντλητο πλούτο τους. Η σύμβαση τις είχε ψευτίσει και ρηχάνει· η ποίηση τους ξαναδίνει την αλήθεια και το βάθος τους. Τώρα πια είναι πλάσματα ζεστά από ζωή και ακτινοβολούν ζωή. Φτιάχνουν καταστάσεις: σκέψεις, συγκινήσεις, τάσεις, όπως η ζωή γεννάει ζωή. Ο τεχνίτης είναι εδώ στην κύρια σημασία του όρου: ποιητής. Ποιεί – δημιουργεί, και η ποίησή του είναι πράξη δημιουργίας». Την αλήθεια αυτή τη βεβαιώνει, νομίζω, η προσωπική του καθενός πείρα. Όταν αναταράζεται η ζωή μας από κάτι βαθύ και απροσδόκητο και θέλομε να συντηρήσουμε τη χαρά ή να δαμάσουμε τη θλίψη μας, ζητούμε τη βοήθεια της δημιουργικής, της ποιητικής γλώσσας: πανηγυρίζουμε ή θρηνούμε «ποιητικά», με τον ύμνο ή το μοιρολόγι, ακόμα και αυτοσχεδιάζουμε… Τις περισσότερες όμως φορές δανειζόμαστε από καθιερωμένους ποιητές τους στίχους που εκφράζοντας ζωντανά «φτιάχνουν την κατάσταση» που ζούμε, και ταυτόχρονα μας ανακουφίζουν, όπως η Τέχνη ξέρει να αλαφρώνει τον άνθρωπο. «Βρες έκφραση για ένα πόνο» (παρατηρεί σ’ ένα περίφημο «Στοχασμό» του ο Oscar Wilde «και θα σου είναι αγαπητός. Βρες έκφραση για μια χαρά και εντείνεις την έκστασή της. Θέλεις ν’ αγαπάς; Κάνε χρήση της μετάνοιας, της αγάπης, και οι λέξεις θα πλάσουν τον πόθο από τον οποίο ο κόσμος φαντάζεται πως πηγάζουν οι λέξεις. Έχεις καμιάν οδύνη που σου τρώει τα σωθικά; Βαφτίσου στη γλώσσα της οδύνης, μάθε την προφορά της από τον πρίγκηπα Hamlet και τη βασίλισσα Conatane και θα ιδείς ότι η απλή έκφραση είναι τρόπος παρηγοριάς και ότι η φόρμα που είναι η γέννα του πάθους, είναι και ο θάνατος του πόνου».[…

Ε. Π. Παπανούτσος «Το δίκαιο της πυγμής

          

          

"ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ" (ΙΣΤΟΡΙΑ Β' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ)

α. Ίδρυση  βουλγαρικού  κράτους :

Βούλγαροι : κατάγονταν από τη Ασία και είχαν καλή στρατιωτική και πολιτική οργάνωση

Τέλη 7^ου αι. : επιθέσεις στη βυζαντινή αυτοκρατορία  → καταλαμβάνουν την  περιοχή μεταξύ Αίμου - Δούναβη → υπογράφουν συνθήκη ειρήνης με τους Βυζαντινούς.

Η συνθήκη ειρήνης (680) : το Βυζάντιο συμφώνησε να δίνει στους Βούλγαρους  ετήσιο φόρο → αναγνώριση του βουλγαρικού κράτους.

Στις περιοχές που κατέλαβαν οι Βούλγαροι : βρήκαν πολλούς σλαβικούς πληθυσμούς

Σκοπός Βουλγάρων : να υποτάξουν τους σλαβικούς πληθυσμούς → το καταφέρνουν με επιθέσεις και συγκρούσεις.

Αποτέλεσμα : δημιουργία βουλγαρικού έθνους  (εθνογένεση Βουλγάρων)

Το βουλγαρικό έθνος δημιουργεί βουλγαρικό κράτος : αποτελείται από Σλάβους  και Βούλγαρους.

Τα χαρακτηριστικά του βουλγαρικού κράτους :

Οι Βούλγαροι :    - ήταν λίγοι στον αριθμό

-   υπερείχαν στρατιωτικά και πολιτικά

-   έδωσαν το όνομα και την οργάνωση του κράτους

Οι Σλάβοι :    - ήταν πολυάριθμοι

-   αποτελούσαν το λαό του κράτους

-   έδωσαν τη γλώσσα (Σλαβική)

-   αφομοίωσαν τους Βουλγάρους

β. Σχέσεις με το Βυζάντιο :

Σχέσεις : - εχθρικές → μακροχρόνιοι πόλεμοι

               - ειρηνικές → εμπορικές συναλλαγές

Χάνοι (ηγεμόνες των Βουλγάρων) : χρησιμοποιούσαν την ελληνική ως επίσημη γλώσσα.

864 : οι Βούλγαροι δέχτηκαν το χριστιανισμό από το Βυζάντιο → αυτό επηρέασε σημαντικά τις σχέσεις των δύο λαών (κυρίως στον πολιτισμό)

 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ :

1. Πότε και πώς διαμορφώθηκε το βουλγαρικό έθνος ;
2. Ποιες ήταν οι σχέσεις των βουλγάρων με το Βυζάντιο ;

 

Οι Βούλγαροι και οι σχέσεις τους με το Βυζάντιο. from Χρήστος Τσατσούρης


ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΝΑΝΝΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ - ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ (http://istografia.blogspot.gr)

 

ΙΛΙΑΔΑ - ΡΑΨΩΔΙΑ Α : ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗΣ

1)Ποια ορίζεται ως χρονική αφετηρία της διήγησης; (στίχ. 6)

2)Η τελευταία λέξη του λόγου του Χρύση (στίχ. 22: «ευλαβείσθε») τι άλλο δείχνει εκτός από ευλάβεια;

3)Γιατί ο Αγαμέμνονας διαπράττει «ύβρη» στο στίχο 29;

4)Να εξηγήσετε τον αναχρονισμό. (στίχ. 53)

5)Ο Όμηρος παρακάμπτει την ιεραρχία και δίνει στον Αχιλλέα την πρωτοβουλία για τη σύγκληση της συνέλευσης των Αχαιών. (στίχ. 55) Τι θέλει να τονίσει με αυτό;

6)Ποιος ήταν ο ιδανικός τύπος γυναίκας στην ομηρική εποχή; (στίχ. 116)

7)Να αναλύσετε την προοικονομία στους στίχους 142-146.

8)Να σχολιάσετε την υπακοή του Αχιλλέα στις υποδείξεις της θεάς Αθηνάς (στίχ. 218-219).

9)Ποια στάση κρατούσαν οι άλλοι Αχαιοί στη διαμάχη Αχιλλέα-Αγαμέμνονα; Τι προοικονομείται;

10)Να εξηγήσετε από άποψη ποιητικής τεχνικής την αναδρομική αφήγηση του Νέστορα (στίχ. 263-274).

11)Για ποιους λόγους ο Αχιλλέας έχει αποτραβηχτεί στην ακροθαλασσιά; (στίχ. 350)

12)Ποια αρχή διέπει τις σχέσεις θεών-ανθρώπων; (στίχ. 396)

13)Να παρουσιάσετε το αίτημα του Αχιλλέα προς τη μητέρα του (στίχ. 409-411) και να εξηγήσετε γιατί οι επιθυμίες του θεωρούνται απάνθρωπες και εκδικητικές.

14)Ποια στοιχεία ανθρωπομορφισμού προβάλλονται μέσα από την παρουσία της Θέτιδας. (στίχ. 358-428)

15)Να αναφέρετε τα επιχειρήματα της Θέτιδας στην ικεσία της προς το Δία (στίχ. 504-517). Ποιο ήταν τελικά το επιχείρημα που έπεισε το Δία;

16)Στη δευτερολογία της (στίχ. 553-560) η Ήρα εκφράζει μια διαβεβαίωση, μια αποκάλυψη και ένα φόβο. Να εντοπίσετε αυτά τα στοιχεία και να τα αναλύσετε.

17)Ποιες συμβουλές δίνει ο Ήφαιστος προς τη μητέρα του; (στίχ. 579-588)

18)Πώς ονομάζεται η τεχνική του Ομήρου στους στίχους 591-595 και γιατί τη χρησιμοποιεί;

19)Ποιο στοιχείο ανθρωπομορφισμού εντοπίζετε στο στίχο 600;

20)Γιατί η τοποθέτηση του Δία και της Ήρας σε διαφορετικά στρατόπεδα επιτείνει την αγωνία για την εξέλιξη της ιστορίας;

ΠΗΓΗ :http://mariagrivakou.blogspot.gr

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ 18ου ΑΙ. ΕΩΣ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙ. - (ΙΣΤΟΡΙΑ Γ' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ)

ΕΝΟΤΗΤΑ 5.

 

 Οικονομικοί και κοινωνικοί μετασχηματισμοί

Οικονομία :

Τούρκοι : σταδιοδρομούν στον κρατικό τομέα.

Έλληνες, Εβραίοι, Αρμένιοι : ασχολούνται με το εμπόριο και τη ναυτιλία.

Λόγοι ανάπτυξης του ελληνικού εμπορίου :

• 1774 : Ρωσοτουρκική συνθήκη του Κιουτσούκ  Καϊναρτζή : επιτρέπεται η ελεύθερη ναυσιπλοΐα με ρωσική σημαία στα στενά του Βοσπόρου. 

•  Απουσία αγγλικών και γαλλικών πλοίων στη Μεσόγειο στα χρόνια των ναπολεόντειων πολέμων.
  

•     Σημαντικά εμπορικά κέντρα με έντονη ελληνική παρουσία (Θεσ/νίκη, Ιωάννινα, Σμύρνη)

•   Ελληνικές κοινότητες σε ξένες πόλεις (παροικίες) : στη Βιέννη, Βενετία,   Οδησσό, Αλεξάνδρεια.

Κοινωνικές ομάδες :

- Ορθόδοξη εκκλησία : θεωρούνταν ως ηγεσία των υπόδουλων χριστιανών, ενάντια στις ιδέες του Διαφωτισμού και την επανάσταση (εκτός κάποιων εξαιρέσεων).

                       - Φαναριώτες : μορφωμένοι, κατέχουν θέσεις στην οθωμανική 

                         διοίκηση, ηγεμόνες στις  Παραδουνάβιες Ηγεμονίες.

  

                  -  Προεστοί : διοικούσαν τις ελληνορθόδοξες κοινότητες, μάζευαν τους φόρους, είχαν  πολιτική εμπειρία και μεγάλες περιουσίες.

                             - Έμποροι - Καραβοκύρηδες : καλή οικονομική κατάσταση, οπαδοί των ιδεών του Διαφωτισμού, προσφέρουν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους  (σχολεία, βιβλία, υποτροφίες).

- Κλέφτες : αγρότες που καταφεύγουν στα βουνά, κάνουν ληστείες και έχουν ανυπότακτο χαρακτήρα.

- Αρματολοί : ανήκαν σε ένοπλα σώματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, για την τήρηση της τάξης.

- Αγρότες : είναι η πλειοψηφία του πληθυσμού, καλλιεργούν κρατικά ή ιδιωτικά κτήματα, ζουν με στερήσεις.

- Απασχολούμενοι στο εμπόριο - ναύτες : αυξάνονται καθώς αναπτύσσεται το εμπόριο και η ναυτιλία.

 Η Ελλάδα του Λουί Ντυπρέ : http://photopeach.com/embed/w9335u

• Κινήματα εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας

           Έλληνες και Ρωσία : ομόδοξοι λαοί, κοινά συμφέροντα Η Ρωσία υποκίνησε  δύο επαναστατικά κινήματα :

1)                  Τα Ορλοφικά : επανάσταση στην Πελοπόννησο (αδερφοί Ορλώφ) →  αποτυχία

2)                  Λάμπρος Κατσώνης : προσπάθεια να ξεσηκώσει τα νησιά του Αιγαίου → αποτυχία

Σούλι : αυτόνομη περιοχή της Ηπείρου. Επαναστάτησε ενάντια στον Αλή  πασά, αναγκάστηκαν στα 1803 να εγκαταλείψουν την περιοχή.

• Ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός

Ορισμός : κίνημα που επιδίωκε τη διάδοση των ιδεών του Διαφωτισμού μεταξύ των  Ελλήνων. Αποσκοπούσε στην ιδεολογική προετοιμασία του αγώνα για την ελευθερία.

Φορείς : έμποροι και γενικότερα οι Έλληνες που ταξίδευαν στην Ευρώπη.

Τόπος διάδοσης : μεγάλα εμπορικά κέντρα (Ιωάννινα, Σμύρνη, Χίος κ.τ.λ.)

Απόψεις : Οι Έλληνες Διαφωτιστές : α) θαύμαζαν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό β) τον συνέδεαν με την ελευθερία γ) πίστευαν ότι η εκπαίδευση πρέπει να βασίζεται στις θετικές επιστήμες, να γίνεται στη λαϊκή γλώσσα και να υπηρετεί τον αγώνα για την ελευθερία.

Εκπρόσωποι :

                             Ρήγας Φεραίος : «Νέα Πολιτική Διοίκηση»: έργο επηρεασμένο από τις ιδέες των Γάλλων επαναστατών, πρότεινε τη δημιουργία μιας «Ελληνικής Δημοκρατίας» στα Βαλκάνια με ισονομία για όλους.

                            Ανώνυμος Έλλην : «Ελληνική Νομαρχία» : οι Έλληνες πρέπει να αγωνιστούν μόνοι για την ελευθερία τους.

                                 Αδαμάντιος Κοραής : πιστεύει στην αξία της μόρφωσης, για να κερδίσουν οι Έλληνες την ελευθερία τους, δεν δέχεται τον εξαρχαϊσμό της γλώσσας, βάση να είναι η δημοτική  με κάποιες λόγιες λέξεις.

Ενότητα 5: Ο ελληνισμός από τα μέσα του 18ου αι. έως τις αρχές του 19ου αι. from mavraroda